غزل شمارهٔ ۴۶۱

1. ۱

   کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی

   بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

2. ۲

   بسا که گفته ام از شوق با دو دیده خود

   أیا منازل سلمیٰ فأین سلماک

3. ۳

   عجیب واقعه ای و غریب حادثه ای

   أنا اصطبرت قتیلا و قاتلی شاکی

4. ۴

   که را رسد که کند عیب دامن پاکت

   که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

5. ۵

   ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل

   چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی

6. ۶

   صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز

   و هات شمسة کرم مطیب زاکی

7. ۷

   دع التکاسل تغنم فقد جری مثل

   که زاد راهروان چستی است و چالاکی

8. ۸

   اثر نماند ز من بی شمایلت آری

   أری مآثر محیای من محیاک

9. ۹

   ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند

   که همچو صنع خدایی ورای ادراکی

— حافظِ شیرازی