غزل شمارهٔ ۴۵۸

1. ۱

   ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

   بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

2. ۲

   در مقامی که صدارت به فقیران بخشند

   چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

3. ۳

   در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

   شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

4. ۴

   نقطه عشق نمودم به تو هان سهو مکن

   ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی

5. ۵

   کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

   کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی

6. ۶

   تاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمای

   ور خود از تخمه جمشید و فریدون باشی

7. ۷

   ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان

   چند و چند از غم ایام جگرخون باشی

8. ۸

   حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است

   هیچ خوش دل نپسندد که تو محزون باشی

— حافظِ شیرازی