غزل شمارهٔ ۴۵۶

1. ۱

   نوبهار است در آن کوش که خوش دل باشی

   که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

2. ۲

   من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

   که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

3. ۳

   چنگ در پرده همین می دهدت پند ولی

   وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

4. ۴

   در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است

   حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

5. ۵

   نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گزاف

   گر شب و روز در این قصه مشکل باشی

6. ۶

   گر چه راهی ست پر از بیم ز ما تا بر دوست

   رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

7. ۷

   حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد

   صید آن شاهد مطبوع شمایل باشی

— حافظِ شیرازی