غزل شمارهٔ ۴۵۵

1. ۱

   عمر بگذشت به بی حاصلی و بوالهوسی

   ای پسر جام می ام ده که به پیری برسی

2. ۲

   چه شکرهاست در این شهر که قانع شده اند

   شاه بازان طریقت به مقام مگسی

3. ۳

   دوش در خیل غلامان درش می رفتم

   گفت ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی

4. ۴

   با دل خون شده چون نافه خوشش باید بود

   هر که مشهور جهان گشت به مشکین نفسی

5. ۵

   لمع البرق من الطور و آنست به

   فلعلی لک آت بشهاب قبس

6. ۶

   کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

   وه که بس بی خبر از غلغل چندین جرسی

7. ۷

   بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن

   حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

8. ۸

   تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم

   جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی

9. ۹

   چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ

   یسر الله طریقا بک یا ملتمسی

— حافظِ شیرازی