غزل شمارهٔ ۴۵۳

1. ۱

   ای که دایم به خویش مغروری

   گر تو را عشق نیست معذوری

2. ۲

   گرد دیوانگان عشق مگرد

   که به عقل عقیله مشهوری

3. ۳

   مستی عشق نیست در سر تو

   رو که تو مست آب انگوری

4. ۴

   روی زرد است و آه دردآلود

   عاشقان را دوای رنجوری

5. ۵

   بگذر از نام و ننگ خود حافظ

   ساغر می طلب که مخموری

— حافظِ شیرازی