غزل شمارهٔ ۴۵۰

1. ۱

   روزگاری ست که ما را نگران می داری

   مخلصان را نه به وضع دگران می داری

2. ۲

   گوشه چشم رضایی به منت باز نشد

   این چنین عزت صاحب نظران می داری

3. ۳

   ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار

   دست در خون دل پرهنران می داری

4. ۴

   نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ

   همه را نعره زنان جامه دران می داری

5. ۵

   ای که در دلق ملمع طلبی نقد حضور

   چشم سری عجب از بی خبران می داری

6. ۶

   چون تویی نرگس باغ نظر ای چشم و چراغ

   سر چرا بر من دل خسته گران می داری

7. ۷

   گوهر جام جم از کان جهانی دگر است

   تو تمنا ز گل کوزه گران می داری

8. ۸

   پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی

   طمع مهر و وفا زین پسران می داری

9. ۹

   کیسه سیم و زرت پاک بباید پرداخت

   این طمع ها که تو از سیم بران می داری

10. ۱۰

    گر چه رندی و خرابی گنه ماست ولی

    عاشقی گفت که تو بنده بر آن می داری

11. ۱۱

    مگذران روز سلامت به ملامت حافظ

    چه توقع ز جهان گذران می داری

— حافظِ شیرازی