غزل شمارهٔ ۴۵

1. ۱

   در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

   صراحی می ناب و سفینه غزل است

2. ۲

   جریده رو که گذرگاه عافیت تنگ است

   پیاله گیر که عمر عزیز بی بدل است

3. ۳

   نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس

   ملالت علما هم ز علم بی عمل است

4. ۴

   به چشم عقل در این رهگذار پرآشوب

   جهان و کار جهان بی ثبات و بی محل است

5. ۵

   بگیر طره مه چهره ای و قصه مخوان

   که سعد و نحس ز تأثیر زهره و زحل است

6. ۶

   دلم امید فراوان به وصل روی تو داشت

   ولی اجل به ره عمر رهزن امل است

7. ۷

   به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش

   چنین که حافظ ما مست باده ازل است

— حافظِ شیرازی