غزل شمارهٔ ۴۴۹

1. ۱

   ای که مهجوری عشاق روا می داری

   عاشقان را ز بر خویش جدا می داری

2. ۲

   تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب

   به امیدی که در این ره به خدا می داری

3. ۳

   دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن

   به از این دار نگاهش که مرا می داری

4. ۴

   ساغر ما که حریفان دگر می نوشند

   ما تحمل نکنیم ار تو روا می داری

5. ۵

   ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست

   عرض خود می بری و زحمت ما می داری

6. ۶

   تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم

   از که می نالی و فریاد چرا می داری

7. ۷

   حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند

   سعی نابرده چه امید عطا می داری

— حافظِ شیرازی