غزل شمارهٔ ۴۴۸

1. ۱

   ای که در کوی خرابات مقامی داری

   جم وقت خودی ار دست به جامی داری

2. ۲

   ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز

   فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

3. ۳

   ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند

   گر از آن یار سفرکرده پیامی داری

4. ۴

   خال سرسبز تو خوش دانه عیشی ست ولی

   بر کنار چمنش وه که چه دامی داری

5. ۵

   بوی جان از لب خندان قدح می شنوم

   بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری

6. ۶

   چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود

   می کنم شکر که بر جور دوامی داری

7. ۷

   نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود

   تویی امروز در این شهر که نامی داری

8. ۸

   بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود

   تو که چون حافظ شب خیز غلامی داری

— حافظِ شیرازی