غزل شمارهٔ ۴۴۷

1. ۱

   بیا با ما مورز این کینه داری

   که حق صحبت دیرینه داری

2. ۲

   نصیحت گوش کن کاین در بسی به

   از آن گوهر که در گنجینه داری

3. ۳

   ولیکن کی نمایی رخ به رندان

   تو کز خورشید و مه آیینه داری

4. ۴

   بد رندان مگو ای شیخ و هش دار

   که با حکم خدایی کینه داری

5. ۵

   نمی ترسی ز آه آتشینم

   تو دانی خرقه پشمینه داری

6. ۶

   به فریاد خمار مفلسان رس

   خدا را گر می دوشینه داری

7. ۷

   ندیدم خوش تر از شعر تو حافظ

   به قرآنی که اندر سینه داری

— حافظِ شیرازی