غزل شمارهٔ ۴۴۶

1. ۱

   صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

   به یادگار بمانی که بوی او داری

2. ۲

   دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست

   توان به دست تو دادن گرش نکو داری

3. ۳

   در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت

   جز این قدر که رقیبان تندخو داری

4. ۴

   نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد

   که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

5. ۵

   به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد

   خود از کدام خم است این که در سبو داری

6. ۶

   به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز

   که گر بدو رسی از شرم سر فروداری

7. ۷

   دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن

   تو را رسد که غلامان ماه رو داری

8. ۸

   قبای حسن فروشی تو را برازد و بس

   که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

9. ۹

   ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق

   قدم برون نه اگر میل جست و جو داری

— حافظِ شیرازی