غزل شمارهٔ ۴۴۳

1. ۱

   چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

   خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری

2. ۲

   ز کفر زلف تو هر حلقه ای و آشوبی

   ز سحر چشم تو هر گوشه ای و بیماری

3. ۳

   مرو چو بخت من ای چشم مست یار به خواب

   که در پی است ز هر سویت آه بیداری

4. ۴

   نثار خاک رهت نقد جان من هر چند

   که نیست نقد روان را بر تو مقداری

5. ۵

   دلا همیشه مزن لاف زلف دلبندان

   چو تیره رأی شوی کی گشایدت کاری

6. ۶

   سرم برفت و زمانی به سر نرفت این کار

   دلم گرفت و نبودت غم گرفتاری

7. ۷

   چو نقطه گفتمش اندر میان دایره آی

   به خنده گفت که ای حافظ این چه پرگاری

— حافظِ شیرازی