غزل شمارهٔ ۴۴

1. ۱

   کنون که بر کف گل جام باده صاف است

   به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

2. ۲

   بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر

   چه وقت مدرسه و بحث کشف کشاف است

3. ۳

   فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد

   که می حرام ولی به ز مال اوقاف است

4. ۴

   به درد و صاف تو را حکم نیست خوش درکش

   که هرچه ساقی ما کرد عین الطاف است

5. ۵

   ببر ز خلق و چو عنقا قیاس کار بگیر

   که صیت گوشه نشینان ز قاف تا قاف است

6. ۶

   حدیث مدعیان و خیال همکاران

   همان حکایت زردوز و بوریاباف است

7. ۷

   خموش حافظ و این نکته های چون زر سرخ

   نگاه دار که قلاب شهر صراف است

— حافظِ شیرازی