غزل شمارهٔ ۴۳۸

1. ۱

   سبت سلمیٰ بصدغیها فؤادي

   و روحي کل یوم لي ینادي

2. ۲

   نگارا بر من بی دل ببخشای

   و واصلني علی رغم الأعادي

3. ۳

   حبیبا در غم سودای عشقت

   توکلنا علی رب العباد

4. ۴

   أ من انکرتني عن عشق سلمیٰ

   تزاول آن روی نهکو بوادی

5. ۵

   که همچون مت به بوتن دل و ای ره

   غریق العشق في بحر الوداد

6. ۶

   به پی ماچان غرامت بسپریمن

   غرت یک وی روشتی از اما دی

7. ۷

   غم این دل بواتت خورد ناچار

   و غر نه او بنی آنچت نشادی

8. ۸

   دل حافظ شد اندر چین زلفت

   بلیل مظلم و الله هادي

— حافظِ شیرازی