غزل شمارهٔ ۴۳۶

1. ۱

   آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی

   گردون ورق هستی ما درننوشتی

2. ۲

   هر چند که هجران ثمر وصل برآرد

   دهقان جهان کاش که این تخم نکشتی

3. ۳

   آمرزش نقد است کسی را که در این جا

   یاری ست چو حوری و سرایی چو بهشتی

4. ۴

   در مصطبه عشق تنعم نتوان کرد

   چون بالش زر نیست بسازیم به خشتی

5. ۵

   مفروش به باغ ارم و نخوت شداد

   یک شیشه می و نوش لبی و لب کشتی

6. ۶

   تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا

   حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی

7. ۷

   آلودگی خرقه خرابی جهان است

   کو راهروی اهل دلی پاک سرشتی

8. ۸

   از دست چرا هشت سر زلف تو حافظ

   تقدیر چنین بود چه کردی که نهشتی

— حافظِ شیرازی