غزل شمارهٔ ۴۳۴

1. ۱

   ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی

   وان گه برو که رستی از نیستی و هستی

2. ۲

   گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو

   هر قبله ای که بینی بهتر ز خودپرستی

3. ۳

   با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش

   بیماری اندر این ره بهتر ز تندرستی

4. ۴

   در مذهب طریقت خامی نشان کفر است

   آری طریق دولت چالاکی است و چستی

5. ۵

   تا فضل و عقل بینی بی معرفت نشینی

   یک نکته ات بگویم خود را مبین که رستی

6. ۶

   در آستان جانان از آسمان میندیش

   کز اوج سربلندی افتی به خاک پستی

7. ۷

   خار ار چه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد

   سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی

8. ۸

   صوفی پیاله پیما حافظ قرابه پرهیز

   ای کوته آستینان تا کی درازدستی

— حافظِ شیرازی