غزل شمارهٔ ۴۳۱

1. ۱

   لبش می بوسم و در می کشم می

   به آب زندگانی برده ام پی

2. ۲

   نه رازش می توانم گفت با کس

   نه کس را می توانم دید با وی

3. ۳

   لبش می بوسد و خون می خورد جام

   رخش می بیند و گل می کند خوی

4. ۴

   بده جام می و از جم مکن یاد

   که می داند که جم کی بود و کی کی

5. ۵

   بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب

   رگش بخراش تا بخروشم از وی

6. ۶

   گل از خلوت به باغ آورد مسند

   بساط زهد همچون غنچه کن طی

7. ۷

   چو چشمش مست را مخمور مگذار

   به یاد لعلش ای ساقی بده می

8. ۸

   نجوید جان از آن قالب جدایی

   که باشد خون جامش در رگ و پی

9. ۹

   زبانت درکش ای حافظ زمانی

   حدیث بی زبانان بشنو از نی

— حافظِ شیرازی