غزل شمارهٔ ۴۲۹

1. ۱

   ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می

   طامات تا به چند و خرافات تا به کی

2. ۲

   بگذر ز کبر و ناز که دیده ست روزگار

   چین قبای قیصر و طرف کلاه کی

3. ۳

   هشیار شو که مرغ چمن مست گشت هان

   بیدار شو که خواب عدم در پی است هی

4. ۴

   خوش نازکانه می چمی ای شاخ نوبهار

   کآشفتگی مبادت از آشوب باد دی

5. ۵

   بر مهر چرخ و شیوه او اعتماد نیست

   ای وای بر کسی که شد ایمن ز مکر وی

6. ۶

   فردا شراب کوثر و حور از برای ماست

   و امروز نیز ساقی مه روی و جام می

7. ۷

   باد صبا ز عهد صبی یاد می دهد

   جان دارویی که غم ببرد درده ای صبی

8. ۸

   حشمت مبین و سلطنت گل که بسپرد

   فراش باد هر ورقش را به زیر پی

9. ۹

   درده به یاد حاتم طی جام یک منی

   تا نامه سیاه بخیلان کنیم طی

10. ۱۰

    زآن می که داد حسن و لطافت به ارغوان

    بیرون فکند لطف مزاج از رخش به خوی

11. ۱۱

    مسند به باغ بر که به خدمت چو بندگان

    استاده است سرو و کمر بسته است نی

12. ۱۲

    حافظ حدیث سحرفریب خوشت رسید

    تا حد مصر و چین و به اطراف روم و ری

— حافظِ شیرازی