غزل شمارهٔ ۴۲۸

1. ۱

   سحرگاهان که مخمور شبانه

   گرفتم باده با چنگ و چغانه

2. ۲

   نهادم عقل را ره توشه از می

   ز شهر هستی اش کردم روانه

3. ۳

   نگار می فروشم عشوه ای داد

   که ایمن گشتم از مکر زمانه

4. ۴

   ز ساقی کمان ابرو شنیدم

   که ای تیر ملامت را نشانه

5. ۵

   نبندی زان میان طرفی کمروار

   اگر خود را ببینی در میانه

6. ۶

   برو این دام بر مرغی دگر نه

   که عنقا را بلند است آشیانه

7. ۷

   که بندد طرف وصل از حسن شاهی

   که با خود عشق بازد جاودانه

8. ۸

   ندیم و مطرب و ساقی همه اوست

   خیال آب و گل در ره بهانه

9. ۹

   بده کشتی می تا خوش برانیم

   از این دریای ناپیداکرانه

10. ۱۰

    وجود ما معمایی ست حافظ

    که تحقیقش فسون است و فسانه

— حافظِ شیرازی