غزل شمارهٔ ۴۲۷

1. ۱

   چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

   مرا ز حال تو با حال خویش پروا نه

2. ۲

   خرد که قید مجانین عشق می فرمود

   به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

3. ۳

   به بوی زلف تو گر جان به باد رفت چه شد

   هزار جان گرامی فدای جانانه

4. ۴

   من رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش

   نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

5. ۵

   چه نقش ها که برانگیختیم و سود نداشت

   فسون ما بر او گشته است افسانه

6. ۶

   بر آتش رخ زیبای او به جای سپند

   به غیر خال سیاهش که دید به دانه

7. ۷

   به مژده جان به صبا داد شمع در نفسی

   ز شمع روی تواش چون رسید پروانه

8. ۸

   مرا به دور لب دوست هست پیمانی

   که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

9. ۹

   حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز

   فتاد در سر حافظ هوای میخانه

— حافظِ شیرازی