غزل شمارهٔ ۴۲۳

1. ۱

   دوش رفتم به در میکده خواب آلوده

   خرقه تر دامن و سجاده شراب آلوده

2. ۲

   آمد افسوس کنان مغبچه باده فروش

   گفت بیدار شو ای رهرو خواب آلوده

3. ۳

   شست و شویی کن و آن گه به خرابات خرام

   تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده

4. ۴

   به هوای لب شیرین پسران چند کنی

   جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده

5. ۵

   به طهارت گذران منزل پیری و مکن

   خلعت شیب چو تشریف شباب آلوده

6. ۶

   پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به در آی

   که صفایی ندهد آب تراب آلوده

7. ۷

   گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست

   که شود فصل بهار از می ناب آلوده

8. ۸

   آشنایان ره عشق در این بحر عمیق

   غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

9. ۹

   گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروش

   آه از این لطف به انواع عتاب آلوده

— حافظِ شیرازی