غزل شمارهٔ ۴۲۱

1. ۱

   در سرای مغان رفته بود و آب زده

   نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده

2. ۲

   سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر

   ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده

3. ۳

   شعاع جام و قدح نور ماه پوشیده

   عذار مغ بچگان راه آفتاب زده

4. ۴

   عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز

   شکسته کسمه و بر برگ گل گلاب زده

5. ۵

   گرفته ساغر عشرت فرشته رحمت

   ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده

6. ۶

   ز شور و عربده شاهدان شیرین کار

   شکر شکسته سمن ریخته رباب زده

7. ۷

   سلام کردم و با من به روی خندان گفت

   که ای خمارکش مفلس شراب زده

8. ۸

   که این کند که تو کردی به ضعف همت و رای

   ز گنج خانه شده خیمه بر خراب زده

9. ۹

   وصال دولت بیدار ترسمت ندهند

   که خفته ای تو در آغوش بخت خواب زده

10. ۱۰

    بیا به میکده حافظ که بر تو عرضه کنم

    هزار صف ز دعاهای مستجاب زده

11. ۱۱

    فلک جنیبه کش شاه نصرت الدین است

    بیا ببین ملکش دست در رکاب زده

12. ۱۲

    خرد که ملهم غیب است بهر کسب شرف

    ز بام عرش صدش بوسه بر جناب زده

— حافظِ شیرازی