غزل شمارهٔ ۴۱۷

1. ۱

   عیشم مدام است از لعل دل خواه

   کارم به کام است الحمدلله

2. ۲

   ای بخت سرکش تنگش به بر کش

   گه جام زرکش گه لعل دل خواه

3. ۳

   ما را به رندی افسانه کردند

   پیران جاهل شیخان گمراه

4. ۴

   از دست زاهد کردیم توبه

   و از فعل عابد استغفرالله

5. ۵

   جانا چه گویم شرح فراقت

   چشمی و صد نم جانی و صد آه

6. ۶

   کافر مبیناد این غم که دیده ست

   از قامتت سرو از عارضت ماه

7. ۷

   شوق لبت برد از یاد حافظ

   درس شبانه ورد سحرگاه

— حافظِ شیرازی