غزل شمارهٔ ۴۱۶

1. ۱

   خنک نسیم معنبر شمامه ای دل خواه

   که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

2. ۲

   دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا

   که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

3. ۳

   به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است

   هلال را ز کنار افق کنید نگاه

4. ۴

   منم که بی تو نفس می کشم زهی خجلت

   مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه

5. ۵

   ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر

   سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

6. ۶

   به عشق روی تو روزی که از جهان بروم

   ز تربتم بدمد سرخ گل به جای گیاه

7. ۷

   مده به خاطر نازک ملالت از من زود

   که حافظ تو خود این لحظه گفت بسم الله

— حافظِ شیرازی