غزل شمارهٔ ۴۱۳

1. ۱

   خط عذار یار که بگرفت ماه از او

   خوش حلقه ای ست لیک به در نیست راه از او

2. ۲

   ابروی دوست گوشه محراب دولت است

   آن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او

3. ۳

   ای جرعه نوش مجلس جم سینه پاک دار

   کآیینه ای ست جام جهان بین که آه از او

4. ۴

   کردار اهل صومعه ام کرد می پرست

   این دود بین که نامه من شد سیاه از او

5. ۵

   سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکن

   من برده ام به باده فروشان پناه از او

6. ۶

   ساقی چراغ می به ره آفتاب دار

   گو بر فروز مشعله صبحگاه از او

7. ۷

   آبی به روزنامه اعمال ما فشان

   باشد توان سترد حروف گناه از او

8. ۸

   حافظ که ساز مطرب عشاق ساز کرد

   خالی مباد عرصه این بزمگاه از او

9. ۹

   آیا در این خیال که دارد گدای شهر

   روزی بود که یاد کند پادشاه از او

— حافظِ شیرازی