غزل شمارهٔ ۴۱۲

1. ۱

   مرا چشمی ست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

   جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو

2. ۲

   غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی

   نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو

3. ۳

   هلالی شد تنم زین غم که با طغرا ی ابرو یش

   که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو

4. ۴

   رقیبان غافل و ما را از آن چشم و جبین هر دم

   هزاران گونه پیغام است و حاجب در میان ابرو

5. ۵

   روان گوشه گیران را جبینش طرفه گلزار ی ست

   که بر طرف سمن زارش همی گردد چمان ابرو

6. ۶

   دگر حور و پری را کس نگوید با چنین حسنی

   که این را این چنین چشم است و آن را آن چنان ابرو

7. ۷

   تو کافر دل نمی بندی نقاب زلف و می ترسم

   که محرابم بگرداند خم آن دل ستان ابرو

8. ۸

   اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هوادار ی

   به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان ابرو

— حافظِ شیرازی