غزل شمارهٔ ۴۱۰

1. ۱

   ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو

   زینت تاج و نگین از گوهر والای تو

2. ۲

   آفتاب فتح را هر دم طلوعی می دهد

   از کلاه خسروی رخسار مه سیمای تو

3. ۳

   جلوه گاه طایر اقبال باشد هر کجا

   سایه اندازد همای چتر گردون سای تو

4. ۴

   از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف

   نکته ای هرگز نشد فوت از دل دانای تو

5. ۵

   آب حیوانش ز منقار بلاغت می چکد

   طوطی خوش لهجه یعنی کلک شکرخای تو

6. ۶

   گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است

   روشنایی بخش چشم اوست خاک پای تو

7. ۷

   آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار

   جرعه ای بود از زلال جام جان افزای تو

8. ۸

   عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست

   راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو

9. ۹

   خسروا پیرانه سر حافظ جوانی می کند

   بر امید عفو جان بخش گنه فرسای تو

— حافظِ شیرازی