غزل شمارهٔ ۴۱

1. ۱

   اگر چه باده فرح بخش و باد گل بیز است

   به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

2. ۲

   صراحی ای و حریفی گرت به چنگ افتد

   به عقل نوش که ایام فتنه انگیز است

3. ۳

   در آستین مرقع پیاله پنهان کن

   که همچو چشم صراحی زمانه خونریز است

4. ۴

   به آب دیده بشوییم خرقه ها از می

   که موسم ورع و روزگار پرهیز است

5. ۵

   مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر

   که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است

6. ۶

   سپهر بر شده پرویزنی ست خون افشان

   که ریزه اش سر کسری و تاج پرویز است

7. ۷

   عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافظ

   بیا که نوبت بغداد و وقت تبریز است

— حافظِ شیرازی