غزل شمارهٔ ۴۰۷

1. ۱

   مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

   یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

2. ۲

   گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید

   گفت با این همه از سابقه نومید مشو

3. ۳

   گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک

   از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

4. ۴

   تکیه بر اختر شب دزد مکن کاین عیار

   تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو

5. ۵

   گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش

   دور خوبی گذران است نصیحت بشنو

6. ۶

   چشم بد دور ز خال تو که در عرصه حسن

   بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو

7. ۷

   آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق

   خرمن مه به جوی خوشه پروین به دو جو

8. ۸

   آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت

   حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو

— حافظِ شیرازی