غزل شمارهٔ ۴۰۶

1. ۱

   گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

   از ماه ابروان منت شرم باد رو

2. ۲

   عمری ست تا دلت ز اسیران زلف ماست

   غافل ز حفظ جانب یاران خود مشو

3. ۳

   مفروش عطر عقل به هندوی زلف ما

   کان جا هزار نافه مشکین به نیم جو

4. ۴

   تخم وفا و مهر در این کهنه کشته زار

   آن گه عیان شود که بود موسم درو

5. ۵

   ساقی بیار باده که رمزی بگویمت

   از سر اختران کهن سیر و ماه نو

6. ۶

   شکل هلال هر سر مه می دهد نشان

   از افسر سیامک و ترک کلاه زو

7. ۷

   حافظ جناب پیر مغان مأمن وفاست

   درس حدیث عشق بر او خوان و زو شنو

— حافظِ شیرازی