غزل شمارهٔ ۴۰۵

1. ۱

   به جان پیر خرابات و حق صحبت او

   که نیست در سر من جز هوای خدمت او

2. ۲

   بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است

   بیار باده که مستظهرم به همت او

3. ۳

   چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد

   که زد به خرمن ما آتش محبت او

4. ۴

   بر آستانه میخانه گر سری بینی

   مزن به پای که معلوم نیست نیت او

5. ۵

   بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب

   نوید داد که عام است فیض رحمت او

6. ۶

   مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

   که نیست معصیت و زهد بی مشیت او

7. ۷

   نمی کند دل من میل زهد و توبه ولی

   به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او

8. ۸

   مدام خرقه حافظ به باده در گرو است

   مگر ز خاک خرابات بود فطرت او

— حافظِ شیرازی