غزل شمارهٔ ۴۰۱

1. ۱

   چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

   ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

2. ۲

   روی رنگین را به هر کس می نماید همچو گل

   ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

3. ۳

   چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین

   گفت می خواهی مگر تا جوی خون راند ز من

4. ۴

   او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود

   کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

5. ۵

   گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست

   بس حکایت های شیرین باز می ماند ز من

6. ۶

   گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود

   ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

7. ۷

   دوستان جان داده ام بهر دهانش بنگرید

   کو به چیزی مختصر چون باز می ماند ز من

8. ۸

   صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم

   عشق در هر گوشه ای افسانه ای خواند ز من

— حافظِ شیرازی