غزل شمارهٔ ۴۰۰

1. ۱

   بالابلند عشوه گر نقش باز من

   کوتاه کرد قصه زهد دراز من

2. ۲

   دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم

   با من چه کرد دیده معشوقه باز من

3. ۳

   می ترسم از خرابی ایمان که می برد

   محراب ابروی تو حضور نماز من

4. ۴

   گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق

   غماز بود اشک و عیان کرد راز من

5. ۵

   مست است یار و یاد حریفان نمی کند

   ذکرش به خیر ساقی مسکین نواز من

6. ۶

   یا رب کی آن صبا بوزد کز نسیم آن

   گردد شمامه کرمش کارساز من

7. ۷

   نقشی بر آب می زنم از گریه حالیا

   تا کی شود قرین حقیقت مجاز من

8. ۸

   بر خود چو شمع خنده زنان گریه می کنم

   تا با تو سنگ دل چه کند سوز و ساز من

9. ۹

   زاهد چو از نماز تو کاری نمی رود

   هم مستی شبانه و راز و نیاز من

10. ۱۰

    حافظ ز گریه سوخت بگو حالش ای صبا

    با شاه دوست پرور دشمن گداز من

— حافظِ شیرازی