غزل شمارهٔ ۴

1. ۱

   صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

   که سر به کوه و بیابان تو داده ای ما را

2. ۲

   شکر فروش که عمرش دراز باد چرا

   تفقدی نکند طوطی شکرخا را

3. ۳

   غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل

   که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

4. ۴

   به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر

   به بند و دام نگیرند مرغ دانا را

5. ۵

   ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست

   سهی قدان سیه چشم ماه سیما را

6. ۶

   چو با حبیب نشینی و باده پیمایی

   به یاد دار محبان بادپیما را

7. ۷

   جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب

   که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را

8. ۸

   در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ

   سرود زهره به رقص آورد مسیحا را

— حافظِ شیرازی