غزل شمارهٔ ۳۹۵

1. ۱

   گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن

   یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن

2. ۲

   بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را

   چون شیشه های دیده ما پرگلاب کن

3. ۳

   ایام گل چو عمر به رفتن شتاب کرد

   ساقی به دور باده گلگون شتاب کن

4. ۴

   بگشا به شیوه نرگس پرخواب مست را

   وز رشک چشم نرگس رعنا به خواب کن

5. ۵

   بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر

   بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن

6. ۶

   زآن جا که رسم و عادت عاشق کشی توست

   با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کن

7. ۷

   همچون حباب دیده به روی قدح گشای

   وین خانه را قیاس اساس از حباب کن

8. ۸

   حافظ وصال می طلبد از ره دعا

   یا رب دعای خسته دلان مستجاب کن

— حافظِ شیرازی