غزل شمارهٔ ۳۹۴

1. ۱

   ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن

   خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن

2. ۲

   در چشم پرخمار تو پنهان فسون سحر

   در زلف بی قرار تو پیدا قرار حسن

3. ۳

   ماهی نتافت همچو تو از برج نیکویی

   سروی نخاست چون قدت از جویبار حسن

4. ۴

   خرم شد از ملاحت تو عهد دلبری

   فرخ شد از لطافت تو روزگار حسن

5. ۵

   از دام زلف و دانه خال تو در جهان

   یک مرغ دل نماند نگشته شکار حسن

6. ۶

   دایم به لطف دایه طبع از میان جان

   می پرورد به ناز تو را در کنار حسن

7. ۷

   گرد لبت بنفشه از آن تازه و تر است

   کآب حیات می خورد از جویبار حسن

8. ۸

   حافظ طمع برید که بیند نظیر تو

   دیار نیست جز رخت اندر دیار حسن

— حافظِ شیرازی