غزل شمارهٔ ۳۹۳

1. ۱

   منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

   منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

2. ۲

   وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

   که در طریقت ما کافریست رنجیدن

3. ۳

   به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات

   بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

4. ۴

   مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست

   به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

5. ۵

   به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب

   که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

6. ۶

   به رحمت سر زلف تو واثقم ورنه

   کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن

7. ۷

   عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس

   که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن

8. ۸

   ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب

   که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن

9. ۹

   مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ

   که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن

— حافظِ شیرازی