غزل شمارهٔ ۳۹۱

1. ۱

   خوش تر از فکر می و جام چه خواهد بودن

   تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن

2. ۲

   غم دل چند توان خورد که ایام نماند

   گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن

3. ۳

   مرغ کم حوصله را گو غم خود خور که بر او

   رحم آن کس که نهد دام چه خواهد بودن

4. ۴

   باده خور غم مخور و پند مقلد منیوش

   اعتبار سخن عام چه خواهد بودن

5. ۵

   دست رنج تو همان به که شود صرف به کام

   دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن

6. ۶

   پیر میخانه همی خواند معمایی دوش

   از خط جام که فرجام چه خواهد بودن

7. ۷

   بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل

   تا جزای من بدنام چه خواهد بودن

— حافظِ شیرازی