غزل شمارهٔ ۳۹

1. ۱

   باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

   شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است

2. ۲

   ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفته ای

   کت خون ما حلال تر از شیر مادر است

3. ۳

   چون نقش غم ز دور ببینی شراب خواه

   تشخیص کرده ایم و مداوا مقرر است

4. ۴

   از آستان پیر مغان سر چرا کشیم

   دولت در آن سرا و گشایش در آن در است

5. ۵

   یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب

   کز هر زبان که می شنوم نامکرر است

6. ۶

   دی وعده داد وصلم و در سر شراب داشت

   امروز تا چه گوید و بازش چه در سر است

7. ۷

   شیراز و آب رکنی و این باد خوش نسیم

   عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است

8. ۸

   فرق است از آب خضر که ظلمات جای او است

   تا آب ما که منبعش الله اکبر است

9. ۹

   ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم

   با پادشه بگوی که روزی مقدر است

10. ۱۰

    حافظ چه طرفه شاخ نباتیست کلک تو

    کش میوه دلپذیرتر از شهد و شکر است

— حافظِ شیرازی