غزل شمارهٔ ۳۸۷

1. ۱

   شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان

   که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

2. ۲

   مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت

   گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

3. ۳

   تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود

   بنده من شو و برخور ز همه سیم تنان

4. ۴

   کمتر از ذره نه ای پست مشو مهر بورز

   تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

5. ۵

   بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری

   شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان

6. ۶

   پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد

   گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان

7. ۷

   دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل

   مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

8. ۸

   با صبا در چمن لاله سحر می گفتم

   که شهیدان که اند این همه خونین کفنان

9. ۹

   گفت حافظ من و تو محرم این راز نه ایم

   از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان

— حافظِ شیرازی