غزل شمارهٔ ۳۸۳

1. ۱

   چندان که گفتم غم با طبیبان

   درمان نکردند مسکین غریبان

2. ۲

   آن گل که هر دم در دست بادیست

   گو شرم بادش از عندلیبان

3. ۳

   یا رب امان ده تا بازبیند

   چشم محبان روی حبیبان

4. ۴

   درج محبت بر مهر خود نیست

   یا رب مبادا کام رقیبان

5. ۵

   ای منعم آخر بر خوان جودت

   تا چند باشیم از بی نصیبان

6. ۶

   حافظ نگشتی شیدای گیتی

   گر می شنیدی پند ادیبان

— حافظِ شیرازی