غزل شمارهٔ ۳۸۲

1. ۱

   فاتحه ای چو آمدی بر سر خسته ای بخوان

   لب بگشا که می دهد لعل لبت به مرده جان

2. ۲

   آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می رود

   گو نفسی که روح را می کنم از پیش روان

3. ۳

   ای که طبیب خسته ای روی زبان من ببین

   کـاین دم و دود سینه ام بار دل است بر زبان

4. ۴

   گرچه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت

   همچو تبم نمی رود آتش مهر از استخوان

5. ۵

   حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن

   چشمم از آن دو چشم تو خسته شده ست و ناتوان

6. ۶

   بازنشان حرارتم ز آب دو دیده و ببین

   نبض مرا که می دهد هیچ ز زندگی نشان

7. ۷

   آن که مدام شیشه ام از پی عیش داده است

   شیشه ام از چه می برد پیش طبیب هر زمان

8. ۸

   حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتم

   ترک طبیب کن بیا نسخه شربتم بخوان

— حافظِ شیرازی