غزل شمارهٔ ۳۸۱

1. ۱

   گرچه ما بندگان پادشهیم

   پادشاهان ملک صبحگهیم

2. ۲

   گنج در آستین و کیسه تهی

   جام گیتی نما و خاک رهیم

3. ۳

   هوشیار حضور و مست غرور

   بحر توحید و غرقه گنهیم

4. ۴

   شاهد بخت چون کرشمه کند

   ماش آیینه رخ چو مهیم

5. ۵

   شاه بیدار بخت را هر شب

   ما نگهبان افسر و کلهیم

6. ۶

   گو غنیمت شمار صحبت ما

   که تو در خواب و ما به دیده گهیم

7. ۷

   شاه منصور واقف است که ما

   روی همت به هر کجا که نهیم

8. ۸

   دشمنان را ز خون کفن سازیم

   دوستان را قبای فتح دهیم

9. ۹

   رنگ تزویر پیش ما نبود

   شیر سرخیم و افعی سیهیم

10. ۱۰

    وام حافظ بگو که بازدهند

    کرده ای اعتراف و ما گوهیم

— حافظِ شیرازی