غزل شمارهٔ ۳۷۹

1. ۱

   سرم خوش است و به بانگ بلند می گویم

   که من نسیم حیات از پیاله می جویم

2. ۲

   عبوس زهد به وجه خمار ننشیند

   مرید خرقه دردی کشان خوش خویم

3. ۳

   شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست

   کشید در خم چوگان خویش چون گویم

4. ۴

   گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید

   کدام در بزنم چاره از کجا جویم

5. ۵

   مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی

   چنان که پرورشم می دهند می رویم

6. ۶

   تو خانقاه و خرابات در میانه مبین

   خدا گواه که هر جا که هست با اویم

7. ۷

   غبار راه طلب کیمیای بهروزیست

   غلام دولت آن خاک عنبرین بویم

8. ۸

   ز شوق نرگس مست بلندبالایی

   چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم

9. ۹

   بیار می که به فتوی حافظ از دل پاک

   غبار زرق به فیض قدح فروشویم

— حافظِ شیرازی