غزل شمارهٔ ۳۷۶

1. ۱

   دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

   سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم

2. ۲

   نیست در کس کرم و وقت طرب می گذرد

   چاره آن است که سجاده به می بفروشیم

3. ۳

   خوش هوایی ست فرح بخش خدایا بفرست

   نازنینی که به رویش می گل گون نوشیم

4. ۴

   ارغنون ساز فلک ره زن اهل هنر است

   چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم

5. ۵

   گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی

   لاجرم زآتش حرمان و هوس می جوشیم

6. ۶

   می کشیم از قدح لاله شرابی موهوم

   چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشیم

7. ۷

   حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما

   بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

— حافظِ شیرازی