غزل شمارهٔ ۳۷۵

1. ۱

   صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

   وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

2. ۲

   نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم

   دلق ریا به آب خرابات برکشیم

3. ۳

   فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند

   غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

4. ۴

   بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان

   غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

5. ۵

   عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان

   روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

6. ۶

   سر خدا که در تتق غیب منزویست

   مستانه اش نقاب ز رخسار برکشیم

7. ۷

   کو جلوه ای ز ابروی او تا چو ماه نو

   گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

8. ۸

   حافظ نه حد ماست چنین لاف ها زدن

   پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

— حافظِ شیرازی