غزل شمارهٔ ۳۷۴

1. ۱

   بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

   فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

2. ۲

   اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد

   من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

3. ۳

   شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم

   نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم

4. ۴

   چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش

   که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم

5. ۵

   صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز

   بود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

6. ۶

   یکی از عقل می لافد یکی طامات می بافد

   بیا کاین داوری ها را به پیش داور اندازیم

7. ۷

   بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه

   که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم

8. ۸

   سخن دانی و خوش خوانی نمی ورزند در شیراز

   بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم

— حافظِ شیرازی