غزل شمارهٔ ۳۷۲

1. ۱

   بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

   کز بهر جرعه ای همه محتاج این دریم

2. ۲

   روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق

   شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم

3. ۳

   جایی که تخت و مسند جم می رود به باد

   گر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم

4. ۴

   تا بو که دست در کمر او توان زدن

   در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم

5. ۵

   واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما

   با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم

6. ۶

   چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا

   ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم

7. ۷

   از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافت

   بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم

8. ۸

   حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست

   با خاک آستانه این در به سر بریم

— حافظِ شیرازی