غزل شمارهٔ ۳۷۱

1. ۱

   ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

   محصول دعا در ره جانانه نهادیم

2. ۲

   در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش

   این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

3. ۳

   سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد

   تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

4. ۴

   در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را

   مهر لب او بر در این خانه نهادیم

5. ۵

   در خرقه از این بیش منافق نتوان بود

   بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم

6. ۶

   چون می رود این کشتی سرگشته که آخر

   جان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم

7. ۷

   المنة لله که چو ما بی دل و دین بود

   آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

8. ۸

   قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظ

   یا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم

— حافظِ شیرازی