غزل شمارهٔ ۳۷۰

1. ۱

   صلاح از ما چه می جویی که مستان را صلا گفتیم

   به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

2. ۲

   در میخانه ام بگشا که هیچ از خانقه نگشود

   گرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیم

3. ۳

   من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده ام لیکن

   بلایی کز حبیب آید هزارش مرحبا گفتیم

4. ۴

   اگر بر من نبخشایی پشیمانی خوری آخر

   به خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم

5. ۵

   قدت گفتم که شمشاد است بس خجلت به بار آورد

   که این نسبت چرا کردیم و این بهتان چرا گفتیم

6. ۶

   جگر چون نافه ام خون گشت کم زینم نمی باید

   جزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیم

7. ۷

   تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفت

   ز بدعهدی گل گویی حکایت با صبا گفتیم

— حافظِ شیرازی